Akkoord, het scheelde 200 euro, maar het deerde Eric ten Cate nauwelijks. Hij was immers wel de enige die met zijn paard Vhamanta het immense obstakel had bedwongen. “Zo is het maar net”, aldus de gebrilde Ten Cate, zelf kleiner van stuk dan het laatste struikelblok hoog was. Hij houdt wel van aparte opdrachten. “Ach ja”, klinkt het uit zijn mond, “af en toe is het wel leuk om zoiets te doen. Een beetje spektakel sla ik niet af, zeker niet als ik daar een paard voor heb.”
En dat heeft hij, met de zevenjarige Oramé-merrie Vhamanta, die het alleen maar plezieriger lijkt te vinden als de voor hem opdoemende hindernissen in hoogte toenemen.

“Het geeft ook wel een kick”, vindt Eric ten Cate, drie jaar geleden in het Mekka van de Twentse springsport voor zichzelf begonnen met een trainingsstal. “Wat paarden voor een ander trainen, een beetje handel en daarnaast ook nog zelf proberen als ruiter zo hoog mogelijk te komen, dat is het wel zo ongeveer”, meldt de winnaar. Ik ben pas drie jaar bezig, maar heb in elk geval al twee paarden die op een hoger niveau meekunnen.”